گاهی شرایط به گونه ای هست که حرف زدن وپرداختن به خیلی چیزها ضرورت میشه وحیاتی... این روزها با این همه اتفاقات عجیب وغریب درهمه بخشها جامعه...اقتصاد...سیاست....کار...تحصیل...مناسبات اجتماعی..ووووووووگاهی میشه خیلی راحت نتیجه گرفت پرداختن وغرق شدن در مقوله مقدسی مثل عشق هم خیلی واجبه وحیاتی وهم اینکه خیلی چاره ساز نیست....هر چند من عمیقا معتقدم عشق در هر برهه وبخشی از زندگی حیات بخش وامید آفرینه ولی باید شرایطی مهیا بشه که این احساس زلال جاری بشه....اما این روزها سخت وطاقت فرساست این جاری شدن زلال وشفاف...بس که مسیر عبور مملو از انواع آلودگیهای پیدا وپنهانه.....وهم اینکه به شکلی باید قلب وذهنت رو از مسائل رنج آور وغم انگیزخالی کنی تا زیبائیهای قلب عاشقت رو ببینی وحس کنی...
افسوس در این بمباران اندوه وتشویش ونگرانی....عشق ورزیدن اولین قربانی خواهد بود...زمانی که دغدغه هر کس فقط زنده ماندن است وبس..............
